غزل شمارهٔ 1241

دزدانه در آمد از درم دوش

افگنده کمند زلف بر دوش

دی مرغک خامه بهر نامت

بر صفحه نامه شد رقم کوش

رفتی و نمی‌شوی فراموش

می‌آیی و می‌روم من از هوش

در عشق تو ای نگار خاموش

بفزود مرا غمان و شد هوش

ای زلف تو تکیه کرده بر گوش

ای جعد تو حلقه گشته بر دوش

کردم گذری به میکده دوش

سبحه به کف و سجاده بر دوش

ترسا بچهٔ شکر لبم دوش

صد حلقهٔ زلف در بناگوش

امروز خوش است دل که تو دوش

خون دل ما بخورده‌ای نوش