This fledgling pigeon essayed the air and flew off when he heard a whistle and a call from the unseen.
When that Desire of all the world sent a messenger saying, “Come to Me,” how should not the disciple’s soul take flight?
How should it not fly upwards on discovering such pinions, how should it not rend the body’s robe on the arrival of such a missive?
What a moon it is that draws all these souls! What a way is that secret way by which it drew!
Divine compassion sent a letter saying, “Come back hither, for in this narrow cage your soul has fluttered much.
But in the house without doors you are like a bird without wings; so the fowl of the air does when it has fallen low.
Restlessness opens to it the door of compassion at last; beat your wings against door and roof—this is the key.
Until you call on Me, you do not know the way of returning; for by Our calling the way becomes manifest to the reason.”
Whatever mounts up, if it be old it becomes new; whatever new descends here, through time it becomes threadbare.
Ho, strut proudly into the unseen, do not look back, in God’s protection, for there all is profit and increase.
Ha, silent one, depart to the Saki of Being, who gave you His pure wine in this sullied cup.
زمین
ملک هند به خلیفه بغداد تحفه ها فرستاد همراه طبیبی فیلسوف به مهارت در طب و حکمت موصوف، پیش خلیفه به پای خاست که سه چیز آورده ام که جز ملوک را نباید و جز سلاطین را نشاید.
فرمود که آن کدام است؟ گفت: اول خضابی که موی سفید را سیاه گرداند به وجهی که هرگز متغیر نشود و سفید نگردددویم معجونی که هر چند طعام خورد معده گران نگردد و مزاج از اعتدال نیفتد سیوم ترکیبی که پشت را قوی گرداند و رغبت مباشرت آرد و از تکرار آن نه ضعف بصر خیزد و نه نقصان قوت.
جامیبهارستانروضهٔ دوم (در ذکر حکمت حکما)بخش 6
حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدید
حلقه بندگی عشق تو در گوش کشید
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 270
باز صبح طرب از مطلع امید دمید
نفحات ظفر از گلشن اقبال وزید
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 272
هفتهای میرود از عمر و به ده روز کشید
کز گلستان صفا بوی وفایی ندمید
سعدیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 273
یارب این نامهسِیَهکردهی بیفایدهعُمْر
همچُنان، از کَرَمَت بَر نگرفتهست امید
سعدیمواعظقطعاتشمارهٔ 119
داستان پسر هند مگر نشنیدی
که از او بر سر اولاد پیمبر چه رسید
سناییدیوان اشعارقصاید و قطعاتشمارهٔ 86
