شمارهٔ 73

آن چشم سخنگو نگر و آن لب خاموش

وان تلخی گفتار و شکر خنده خون نوش

تنها ز کجا می رسی ای سرو قباپوش

دردا که تو می آیی و من می روم از هوش

ای بس قدح درد که کردست دلم نوش

دور از لب و دندان شما بی خبران دوش

از خوی کریم تو گنه گشت فراموش

شرمنده نماندیم زهی عفو خطاپوش