غزل شمارهٔ 477

آن چشم سخنگو نگر و آن لب خاموش

وان تلخی گفتار و شکر خنده خون نوش

گرد گل سرخ اندر خطی بکشیدی

تاخلق جهان را بفگندی به خلالوش

ای بس قدح درد که کردست دلم نوش

دور از لب و دندان شما بی خبران دوش

از خوی کریم تو گنه گشت فراموش

شرمنده نماندیم زهی عفو خطاپوش