غزل شمارهٔ 216

آنروز که پیدایی ما را اثری بود

در آینهٔ ذره غبار نظری بود

با ما نه نم اشکی ونی چشم تری بود

لبریز خیال توگداز جگری بود

یا رب شب دوشین چه مبارک سحری بود

کاو را به سر کُشتهٔ هجران گذری بود

تامنزل من بادیه بیخبری بود

هر موج سرابم به نظر بال پری بود

تا بود سراسیمه دلم در به دری بود

اندیشهٔ دل جامگی و دل سفری بود