غزل شمارهٔ 266

دمید صبح مبارک طلوع، ساقی، خیز

به دلخوشی می صافی به جام روشن ریز

همی برآیم با آن که برنیاید خلق

و برنیایم با روزگار خورده گریز

نکرد در دل من کار، عشق شورانگیز

زهیزم تر من شد فسرده آتش تیز

دلیل منزل شوقم به دامنم آویز

شرر ز آتش نابم به خاک خویش آمیز

ببند دست و می از شیشه در گلویم ریز

که من به قول دف و چنگ نشکنم پرهیز

غمم به عیش درآمیخت عشق رنگ آمیز

کنون نه هست غمم کند و نی نشاطم تیز