غزل شمارهٔ 428

فغان از دست آن کاتب که کلکش

به بیش و کم نویسی شد فسانه

تعالی الله زهی شاه یگانه

زهی حسن و جمال جاودانه

منم امروز و اشک دانه دانه

که رفت از چشمم آن در یگانه

مکن راز مرا ای جان فسانه

شنیدستی مجالس بالامانه

تب و تابی که باشد جاودانه

سمند زندگی را تازیانه

نهنگی بچه خود را چه خوش گفت

به دین ما حرام آمد کرانه