غزل شمارهٔ 379

شدم به باغ که کنج فراغتی جویم

غمت ز پرده دل خیمه زد به پهلویم

ز سجده ای که نباشد در ابرویت رویم

به پیشت از خوی خجلت جبین همی شویم

فضول گشته‌ام امروز جنگ می‌جویم

منوش نکته مستان که یاوه می‌گویم

من آن بدیع صفت را به ترک چون گویم

که دل ببرد به چوگان زلف چون گویم

ز بوستان تو عشق بلند می گویم

چو شبنم از گل روی تو دست می شویم

چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویم

که من به دست قضا این طریق می پویم

به این بهانه درین بزم محرمی جویم

غزل سرایم و پیغام آشنا گویم