غزل شمارهٔ 306

بیا که فصل بهار است و محتسب معزول

معاشران به فراغت به کار خود مشغول

من ایستاده‌ام اینک به خدمتت مشغول

مرا از آن چه که خدمت قبول یا نه قبول

نشسته بودم و خاطر به خویشتن مشغول

در سرای به هم‌کرده از خُروج و دُخول

جدا ز دولت وصلش به گریه ام مشغول

به سبحه است سر و کار عامل معزول

نخست عشق به میخانه کرد نزول

به گرد مدرسه گردیدنست نامعقول

کتاب خوانده شد و، شبهه‌ای نشد مغفول

به هیچ مسئله خاطر نمی‌شود مشغول