غزل شمارهٔ 436

هرچه خواهی بگویی ای خواجه

بکن اندیشه اول از سر هوش

توبه من درست نیست خموش

من بی‌توبه را به کس مفروش

ای که دانش به مردم آموزی

آن‌چه گویی به خَلق، خود بِنْیوش

دوش مرغی به صبح می‌نالید

عقل و صبرم ببرد و طاقت و هوش

یاد دارم که شبی در کاروانی همه شب رفته بودم و سحر در کنارِ بیشه‌ای خفته.

شوریده‌ای که در آن سفر همراهِ ما بود نعره‌ای برآورد و راهِ بیابان گرفت و یک نفس آرام نیافت.

چون نهی زلفِ تافته بر گوش

چون نهی جعدِ بافته بر دوش