غزل شمارهٔ 690

عاشقم بر لعل شکرخای تو

فتنه‌ام بر قامت رعنای تو

باز افتادیم در سودای تو

از نشاط آن رخ زیبای تو

تا بدیدم زلف عنبرسای تو

وان خجسته طلعت زیبای تو

آنچه با من می‌کند سودای تو

می‌کشم چون نیست کس همتای تو