غزل شمارهٔ 691

باز به خون خلق شد چشم جفانمای تو

عمر اگر وفا کند جان من و جفای تو

تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشک‌سای تو

پردهٔ غنچه می‌درد خندهٔ دلگشای تو

جان و سر تو ای پسر نیست کسی به پای تو

آینه بین به خود نگر کیست دگر ورای تو

سنگ شکاف می‌کند در هوس لقای تو

جان پر و بال می‌زند در طرب هوای تو

من که ستیزه روترم در طلب لقای تو

بدهم جان بی‌وفا از جهت وفای تو

ای دل و جان عاشقان شیفتهٔ لقای تو

سرمهٔ چشم خسروان خاک در سرای تو