غزل شمارهٔ 2148

باز به خون خلق شد چشم جفانمای تو

عمر اگر وفا کند جان من و جفای تو

تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشک‌سای تو

پردهٔ غنچه می‌درد خندهٔ دلگشای تو

ای دل و جان عاشقان شیفتهٔ لقای تو

سرمهٔ چشم خسروان خاک در سرای تو

ای دل مبتلای من شیفتهٔ هوای تو

دیده دلم بسی بلا آن همه از برای تو

سنگ شکاف می‌کند در هوس لقای تو

جان پر و بال می‌زند در طرب هوای تو

من که ستیزه روترم در طلب لقای تو

بدهم جان بی‌وفا از جهت وفای تو