غزل شمارهٔ 689

عاشقم بر لعل شکرخای تو

فتنه‌ام بر قامت رعنای تو

باز افتادیم در سودای تو

از نشاط آن رخ زیبای تو

تا بدیدم زلف عنبرسای تو

وان خجسته طلعت زیبای تو

ای دلم مستغرق سودای تو

سرمهٔ چشمم ز خاک پای تو