غزل شمارهٔ 559

ای روی تو عمر جاودانم

عمری ست که بی تو در فغانم

تا با تو قرین شده‌ست جانم

هر جا که روم به گلستانم

امروز مرا چه شد چه دانم

امروز من از سبک دلانم

ای جان لطیف و ای جهانم

از خواب گرانت برجهانم

گر دست دهد هزار جانم

در پای مبارکت فشانم

ای ناگزران عقل و جانم

وی غارت کرده این و آنم

ای دیدن تو حیات جانم

نادیدنت آفت روانم

آمد بر من جهان و جانم

انس دل و راحت روانم

جانا، نظری که ناتوانم

بخشا، که به لب رسید جانم

از عشق در اندرون جانم

دردی است که مرهمی ندانم