غزل شمارهٔ 734

دنیا جیفه است و اهل دنیا

اکثر چو سگان جیفه خواره

ای گشته دلم هزار باره

از تیغ غمت هزار پاره

آمد مه و لشکر ستاره

خورشید گریخت یک سواره

ماییم قدیم عشق باره

باقی دگران همه نظاره

ای گشته دلت چو سنگ خاره

با خاره و سنگ چیست چاره