وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 1087هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1087

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1088نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1088

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1089آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1089

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1090آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1090

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1091دیده هر کس که حیران است در دنبال اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1091

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1092افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1092

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1093نقطه خالش که نه پرگار سرگردان اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1093

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1094خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1094

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1095آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1095

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1096چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1096

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1097زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1097

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1098آتش افروز شکر شیرینی پیغام توست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1098

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1099گریه مستانه من از خمار چشم توست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1099

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1100کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1100

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1101تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1101

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1102ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1102

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1103باز از معموره دلها فغان برخاسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1103

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1104زلف گرد عارض او رشته گلدسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1104

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1105جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1105

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1106تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1106

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1107هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1107

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1108یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1108

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1109از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1109

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1110هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1110

18 اشعار

غزل شمارهٔ 1111سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1111

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1112دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1112

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1113چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1113

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1114هر که از تن پروری در کار کاهل گشته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1114

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1115چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1115

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1116عالمی را از عمارت پای در گل رفته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1116

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1117نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1117

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1118بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1118

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1120در بهاران بزم عیش میکشان آماده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1120

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1121خاکساری در بلندی ها رسا افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1121

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1122تا ز روی آتشین او نقاب افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1122

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1123سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1123

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1124سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1124

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1125تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1125

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1126ساقی ما از می گلگون به دور افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1126

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1127دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1127

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1128داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1128

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1129تاب در ناف غزالان ختن افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1129

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1130دست ما در بند چین آستین افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1130

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1131روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1131

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1132هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1132

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1133از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1133

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1134نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1134

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1135آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1135

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1136داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1136

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1137سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1137

13 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1087–هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست

غزل شمارهٔ 1088–نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوست

غزل شمارهٔ 1089–آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست

غزل شمارهٔ 1090–آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوست

غزل شمارهٔ 1091–دیده هر کس که حیران است در دنبال اوست

غزل شمارهٔ 1092–افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوست

غزل شمارهٔ 1093–نقطه خالش که نه پرگار سرگردان اوست

غزل شمارهٔ 1094–خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوست

غزل شمارهٔ 1095–آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوست

غزل شمارهٔ 1096–چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوست

غزل شمارهٔ 1097–زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوست

غزل شمارهٔ 1098–آتش افروز شکر شیرینی پیغام توست

غزل شمارهٔ 1099–گریه مستانه من از خمار چشم توست

غزل شمارهٔ 1100–کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست

غزل شمارهٔ 1101–تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است

غزل شمارهٔ 1102–ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است

غزل شمارهٔ 1103–باز از معموره دلها فغان برخاسته است

غزل شمارهٔ 1104–زلف گرد عارض او رشته گلدسته است

غزل شمارهٔ 1105–جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1106–تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است

غزل شمارهٔ 1107–هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است

غزل شمارهٔ 1108–یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است

غزل شمارهٔ 1109–از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1110–هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است

غزل شمارهٔ 1111–سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1112–دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1113–چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1114–هر که از تن پروری در کار کاهل گشته است

غزل شمارهٔ 1115–چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته است

غزل شمارهٔ 1116–عالمی را از عمارت پای در گل رفته است

غزل شمارهٔ 1117–نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است

غزل شمارهٔ 1118–بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است

غزل شمارهٔ 1120–در بهاران بزم عیش میکشان آماده است

غزل شمارهٔ 1121–خاکساری در بلندی ها رسا افتاده است

غزل شمارهٔ 1122–تا ز روی آتشین او نقاب افتاده است

غزل شمارهٔ 1123–سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است

غزل شمارهٔ 1124–سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده است

غزل شمارهٔ 1125–تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده است

غزل شمارهٔ 1126–ساقی ما از می گلگون به دور افتاده است

غزل شمارهٔ 1127–دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده است

غزل شمارهٔ 1128–داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده است

غزل شمارهٔ 1129–تاب در ناف غزالان ختن افتاده است

غزل شمارهٔ 1130–دست ما در بند چین آستین افتاده است

غزل شمارهٔ 1131–روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده است

غزل شمارهٔ 1132–هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ست

غزل شمارهٔ 1133–از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده است

غزل شمارهٔ 1134–نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده است

غزل شمارهٔ 1135–آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است

غزل شمارهٔ 1136–داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده است

غزل شمارهٔ 1137–سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده است

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1087–هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست

غزل شمارهٔ 1088–نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوست

غزل شمارهٔ 1089–آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست

غزل شمارهٔ 1090–آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوست

غزل شمارهٔ 1091–دیده هر کس که حیران است در دنبال اوست

غزل شمارهٔ 1092–افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوست

غزل شمارهٔ 1093–نقطه خالش که نه پرگار سرگردان اوست

غزل شمارهٔ 1094–خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوست

غزل شمارهٔ 1095–آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوست

غزل شمارهٔ 1096–چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوست

غزل شمارهٔ 1097–زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوست

غزل شمارهٔ 1098–آتش افروز شکر شیرینی پیغام توست

غزل شمارهٔ 1099–گریه مستانه من از خمار چشم توست

غزل شمارهٔ 1100–کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست

غزل شمارهٔ 1101–تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است

غزل شمارهٔ 1102–ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است

غزل شمارهٔ 1103–باز از معموره دلها فغان برخاسته است

غزل شمارهٔ 1104–زلف گرد عارض او رشته گلدسته است

غزل شمارهٔ 1105–جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1106–تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است

غزل شمارهٔ 1107–هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است

غزل شمارهٔ 1108–یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است

غزل شمارهٔ 1109–از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1110–هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است

غزل شمارهٔ 1111–سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1112–دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1087هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست

غزل شمارهٔ 1088نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوست

غزل شمارهٔ 1089آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست

غزل شمارهٔ 1090آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوست

غزل شمارهٔ 1091دیده هر کس که حیران است در دنبال اوست

غزل شمارهٔ 1092افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوست

غزل شمارهٔ 1093نقطه خالش که نه پرگار سرگردان اوست

غزل شمارهٔ 1094خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوست

غزل شمارهٔ 1095آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوست

غزل شمارهٔ 1096چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوست

غزل شمارهٔ 1097زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوست

غزل شمارهٔ 1098آتش افروز شکر شیرینی پیغام توست

غزل شمارهٔ 1099گریه مستانه من از خمار چشم توست

غزل شمارهٔ 1100کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست

غزل شمارهٔ 1101تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است

غزل شمارهٔ 1102ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است

غزل شمارهٔ 1103باز از معموره دلها فغان برخاسته است

غزل شمارهٔ 1104زلف گرد عارض او رشته گلدسته است

غزل شمارهٔ 1105جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1106تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است

غزل شمارهٔ 1107هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است

غزل شمارهٔ 1108یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است

غزل شمارهٔ 1109از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1110هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است

غزل شمارهٔ 1111سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1112دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1113چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1114هر که از تن پروری در کار کاهل گشته است

غزل شمارهٔ 1115چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته است

غزل شمارهٔ 1116عالمی را از عمارت پای در گل رفته است

غزل شمارهٔ 1117نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است

غزل شمارهٔ 1118بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است

غزل شمارهٔ 1120در بهاران بزم عیش میکشان آماده است

غزل شمارهٔ 1121خاکساری در بلندی ها رسا افتاده است

غزل شمارهٔ 1122تا ز روی آتشین او نقاب افتاده است

غزل شمارهٔ 1123سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است

غزل شمارهٔ 1124سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده است

غزل شمارهٔ 1125تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده است

غزل شمارهٔ 1126ساقی ما از می گلگون به دور افتاده است

غزل شمارهٔ 1127دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده است

غزل شمارهٔ 1128داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده است

غزل شمارهٔ 1129تاب در ناف غزالان ختن افتاده است

غزل شمارهٔ 1130دست ما در بند چین آستین افتاده است

غزل شمارهٔ 1131روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده است

غزل شمارهٔ 1132هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ست

غزل شمارهٔ 1133از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده است

غزل شمارهٔ 1134نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده است

غزل شمارهٔ 1135آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است

غزل شمارهٔ 1136داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده است

غزل شمارهٔ 1137سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده است

غزل شمارهٔ 1087هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست

غزل شمارهٔ 1088نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوست

غزل شمارهٔ 1089آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست

غزل شمارهٔ 1090آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوست

غزل شمارهٔ 1091دیده هر کس که حیران است در دنبال اوست

غزل شمارهٔ 1092افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوست

غزل شمارهٔ 1093نقطه خالش که نه پرگار سرگردان اوست

غزل شمارهٔ 1094خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوست

غزل شمارهٔ 1095آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوست

غزل شمارهٔ 1096چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوست

غزل شمارهٔ 1097زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوست

غزل شمارهٔ 1098آتش افروز شکر شیرینی پیغام توست

غزل شمارهٔ 1099گریه مستانه من از خمار چشم توست

غزل شمارهٔ 1100کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست

غزل شمارهٔ 1101تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است

غزل شمارهٔ 1102ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است

غزل شمارهٔ 1103باز از معموره دلها فغان برخاسته است

غزل شمارهٔ 1104زلف گرد عارض او رشته گلدسته است

غزل شمارهٔ 1105جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1106تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است

غزل شمارهٔ 1107هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است

غزل شمارهٔ 1108یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است

غزل شمارهٔ 1109از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1110هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است

غزل شمارهٔ 1111سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1112دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1113چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1114هر که از تن پروری در کار کاهل گشته است

غزل شمارهٔ 1115چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته است

غزل شمارهٔ 1116عالمی را از عمارت پای در گل رفته است