Divan-e Shams by Rumi, in audio recordings by فاطمه زندی

غزل شمارهٔ 73–آمد بت میخانه تا خانه برد ما را

غزل شمارهٔ 81–ای ساقی جان پر کن آن ساغر پیشین را

غزل شمارهٔ 82–معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا

غزل شمارهٔ 84–چون گل همه تن خندم نه از راه دهان تنها

Like the rose I am laughing with all my body, not only with my mouth, because I am without myself, alone with the king of the world.

غزل شمارهٔ 85–از بهر خدا بنگر در رویِ چو زر جانا

غزل شمارهٔ 88–شاد آمدی ای مه‌رو ای شادیِ جان شاد آ

غزل شمارهٔ 89–یک پند ز من بشنو خواهی نشوی رسوا

غزل شمارهٔ 90–ای شاد که ما هستیم اندر غم تو جانا

غزل شمارهٔ 91–در آب فکن ساقی بط زاده آبی را

غزل شمارهٔ 92–زهی باغ زهی باغ که بشکفت ز بالا

غزل شمارهٔ 93–میندیش میندیش که اندیشه گری‌ها

غزل شمارهٔ 94–زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا

غزل شمارهٔ 95–زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا

غزل شمارهٔ 104–خبر کن ای ستاره یار ما را

غزل شمارهٔ 113–ای مطرب دل برای یاری را

غزل شمارهٔ 114–اندر دل ما توی نگارا

غزل شمارهٔ 115–ای جان و قوام جمله جان‌ها

O soul and stay of every soul, who bestow wings and set the spirits in motion,

غزل شمارهٔ 116–ای سخت گرفته جادوی را

غزل شمارهٔ 122–دیدم رخ خوب گلشنی را

I beheld the lovely rosebower face, that eye and lamp of all brightness,

غزل شمارهٔ 139–رنج تن دور از تو ای تو راحت جان‌های ما

غزل شمارهٔ 140–درد ما را در جهان درمان مبادا بی‌شما

غزل شمارهٔ 141–جمله یارانِ تو سنگند و توی مرجان چرا ؟

غزل شمارهٔ 155–از فراق شمس دین افتاده‌ام در تنگنا

غزل شمارهٔ 157–ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

غزل شمارهٔ 159–ای ز مقدارت هزاران فخر بی‌مقدار را

غزل شمارهٔ 162–تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را

غزل شمارهٔ 163–بروید ای حریفان بِکِشید یار ما را

Go forth, my comrades, draw along our beloved, at last bring to me the fugitive idol;

غزل شمارهٔ 165–اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا

غزل شمارهٔ 166–چمنی که تا قیامت گل او به بار بادا

A garden—may its roses bloom till resurrection-day; an idol—may the two worlds be scattered over its beauty!

غزل شمارهٔ 167–کی بپرسد جز تو خسته و رنجور تو را

غزل شمارهٔ 168–ای بروییده به ناخواست به مانند گیا

رباعی شمارهٔ 171–امشب هردل که همچو مه در طلب است

رباعی شمارهٔ 172–اندر دل من درون و بیرون همه اوست

رباعی شمارهٔ 173–اندر سر ما همت کاری دگر است

غزل شمارهٔ 193–جانا قبول گردان این جست و جوی ما را

غزل شمارهٔ 207 - ای که به هنگامِ درد راحتِ جانی مرا

You who are my soul’s repose in the time of pain, you who are my spirit’s treasure in the bitterness of poverty,

غزل شمارهٔ 224–چه خیره می‌نگری در رخ من ای برنا

غزل شمارهٔ 227–به جان پاک تو ای معدن سخا و وفا

غزل شمارهٔ 228–بیار آن که قرین را سوی قرین کشدا

غزل شمارهٔ 253–چند نهان داری آن خنده را؟

غزل شمارهٔ 255–خیز صبوحی کن و درده صلا

غزل شمارهٔ 256–داد دهی ساغر و پیمانه را

غزل شمارهٔ 267–قد اشرقت الدنیا من نور حمیانا

غزل شمارهٔ 296–مخسب ای یار مهمان دار امشب

غزل شمارهٔ 300–کو همه لطف که در روی تو دیدم همه شب

غزل شمارهٔ 301–هله صدر و بدر عالم منشین مخسب امشب

غزل شمارهٔ 302–در هوایت بی‌قرارم روز و شب

غزل شمارهٔ 322–آمده‌ام که تا به خود گوش کشان کشانمت

I have come so that, tugging your ear, I may draw you to me, unheart and unself you, plant you in my heart and soul.

غزل شمارهٔ 323–آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت

غزل شمارهٔ 325–که دید ای عاشقان شهری که شهر نیکبختانست