Divan-e Shams by Rumi, in audio recordings by فاطمه زندی

غزل شمارهٔ 329–بیایید بیایید که گلزار دمیده‌ست

Come, come, for the rosebower has blossomed; come, come, for the beloved has arrived.

غزل شمارهٔ 330–بار دگر آن دلبر عیار مرا یافت

غزل شمارهٔ 331–زان شاه که او را هوس طبل و علم نیست

غزل شمارهٔ 345–بگو ای یار همراز این چه شیوه‌ست

رباعی شمارهٔ 360–عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست

رباعی شمارهٔ 361–عشقت به دلم درآمد و شاد برفت

غزل شمارهٔ 367–دل آمد و دی به گوش جان گفت

غزل شمارهٔ 368–گویم سخن شکرنباتت

غزل شمارهٔ 383–هین که گردن سست‌کردی‌، کو کبابت‌؟ کو شرابت‌؟

غزل شمارهٔ 387–خاک آن کس شو که آب زندگانش روشنست

رباعی شمارهٔ 388–گفتم عشقت مرا بت و خویش منست

رباعی شمارهٔ 389–گفتم که بیا بچشم من درنگریست

غزل شمارهٔ 389–چون دلت با من نباشد همنشینی سود نیست

رباعی شمارهٔ 390–گفتند که دل دگر هوائی می‌پخت

رباعی شمارهٔ 392–گفتند که شش جهت همه نور خداست

غزل شمارهٔ 392–گر ندید آن شادجان این گلستان را شاد چیست

رباعی شمارهٔ 393–گفتی چونی بنده چنانست که هست

غزل شمارهٔ 412–آنک بی‌باده کند جان مرا مست کجاست

غزل شمارهٔ 422–ای که رویت چو گل و زلف تو چون شمشادست

غزل شمارهٔ 424–دلبری و بی‌دلی اسرار ماست

غزل شمارهٔ 425–عاشقان را جست و جو از خویش نیست

غزل شمارهٔ 426–غیر عشقت راه بین جستیم نیست

غزل شمارهٔ 427–در دل و جان خانه کردی عاقبت

غزل شمارهٔ 428–این چنین پابند جان میدان کیست

غزل شمارهٔ 429–عاشقی و بی‌وفایی کار ماست

غزل شمارهٔ 430–گُم شدن در گُم شدن دینِ منست

غزل شمارهٔ 431–عشوه دشمن بخوردی عاقبت

غزل شمارهٔ 432–این چنین پابند جان میدان کیست

غزل شمارهٔ 441–بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست

Show your face, for the orchard and rosegarden are my desire; open your lips, for abundant sugar is my desire.

غزل شمارهٔ 442–بر عاشقان فریضه بوَد جستجوی دوست

غزل شمارهٔ 444–ساقی بیار باده که ایام بس خوشست

غزل شمارهٔ 450–از بامداد روی تو دیدن حیات ماست

غزل شمارهٔ 454–جان سوی جسم آمد و تن سوی جان نرفت

غزل شمارهٔ 455–آن روح را که عشق حقیقی شعار نیست

That spirit which wears not true love as a garment is better not to have been; its being is nothing but a disgrace.

غزل شمارهٔ 459–ای مرده‌ای که در تو ز جان هیچ بوی نیست

غزل شمارهٔ 460–عاشق آن قند تو جان شکرخای ماست

غزل شمارهٔ 461–شاه گشادست رو، دیده شه بین که راست ؟

غزل شمارهٔ 462–یوسف کنعانیم روی چو ماهم گواست

غزل شمارهٔ 463–هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست

Every moment the voice of Love is arriving from left and right; we are departing for the skies—who has a mind for sightseeing?

غزل شمارهٔ 464–نوبت وصل و لقاست نوبت حشر و بقاست

غزل شمارهٔ 465–کار ندارم جز این کارگه و کارم اوست

غزل شمارهٔ 466–باز درآمد به بزم مجلسیان دوست دوست

غزل شمارهٔ 480–به حق آن که در این دل به جز ولای تو نیست

غزل شمارهٔ 499–عشق جز دولت و عنایت نیست

Love is nothing but felicity and lovingkindness, it is nothing but gladness and right guidance.

غزل شمارهٔ 506–کار من اینست که کاریم نیست

غزل شمارهٔ 507–کیست که او بنده رای تو نیست

غزل شمارهٔ 509–مرغ دلم باز پریدن گرفت

The bird of my heart has again begun to flutter, the parrot of my soul has begun to chew sugar.

غزل شمارهٔ 519–ای دل فرو رو در غمش کالصبر مفتاح الفرج

غزل شمارهٔ 525–بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد

غزل شمارهٔ 526–ای لولیان ای لولیان یک لولی‌یی دیوانه شد

Fair ones, fair ones, a fair one has gone mad; his bowl has fallen from our roof, he has gone to the madhouse.