Divan-e Shams by Rumi, in audio recordings by فاطمه زندی

رباعی شمارهٔ 1–آن دل که شد او قابل انوار خدا

غزل شمارهٔ 1–اِی رَستخیزِ ناگهان وی رحمتِ بی‌مُنتها

رباعی شمارهٔ 2–آن شمع رخ تو لگنی نیست بیا

غزل شمارهٔ 2–ای طایِرانِ قُدْسْ را عشقَت فُزوده بال‌ها

رباعی شمارهٔ 3–آن کس که ترا نقش کند او تنها

رباعی شمارهٔ 4–آن لعل سخن که جان دهد مرجان را

غزل شمارهٔ 4–اِی یوسفِ خوش‌نام ما، خوش می‌روی بر بامِ ما

رباعی شمارهٔ 5–آن وقت که بحر کل شود ذات مرا

غزل شمارهٔ 5–آن شکل بین وان شیوه بین وان قد و خد و دست و پا

غزل شمارهٔ 6–بگریز ای میر اجل از ننگ ما از ننگ ما

غزل شمارهٔ 7–بنشسته‌ام من بر درت تا بوک برجوشد وفا

غزل شمارهٔ 9–من از کجا پند از کجا، باده بگردان ساقیا

غزل شمارهٔ 10–مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا

رباعی شمارهٔ 14–ای آنکه چو آفتاب فرد است بیا

غزل شمارهٔ 14–ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شما

O lovers, lovers, this day you and we are fallen into a whirlpool: who knows how to swim?

غزل شمارهٔ 15–ای نوش کرده نیش را بی‌خویش کن باخویش را

غزل شمارهٔ 16–ای یوسف آخر سوی این یعقوب نابینا بیا

غزل شمارهٔ 17–آمد ندا از آسمان جان را که بازآ الصلا

غزل شمارهٔ 18–ای یوسف خوش نام ما خوش می‌روی بر بام ما

غزل شمارهٔ 19–امروز دیدم یار را آن رونق هر کار را

Today I beheld the beloved, that ornament of every affair; he went off departing to heaven like the spirit of Mus.t.af¯a.

غزل شمارهٔ 20–چندانکه خواهی جنگ کن یا گرم کن تهدید را

رباعی شمارهٔ 24–ای دوست به دوستی قرینیم ترا

غزل شمارهٔ 24–چون نالد این مسکین که تا رحم آید آن دلدار را‌؟

رباعی شمارهٔ 25–ای سبزی هر درخت و هر باغ و گیا

غزل شمارهٔ 25–من دی نگفتم مر تو را کای بی‌نظیر خوش لقا

غزل شمارهٔ 26–هر لحظه وحی آسمان آید به سر جان‌ها

Every instant a revelation from heaven comes to men’s innermost souls: “How long like dregs do you remain upon earth? Come up!”

رباعی شمارهٔ 27–این آتش عشق می‌پزاند ما را

رباعی شمارهٔ 28–این روزه چو غربا ل ببیزد جان را

غزل شمارهٔ 29–ای از ورای پرده‌ها تاب تو تابستان ما

رباعی شمارهٔ 30–با عشق روان شد از عدم مرکب ما

غزل شمارهٔ 30–ای فصل باباران ما برریز بر یاران ما

رباعی شمارهٔ 31–بر رهگذر بلا نهادم دل را

غزل شمارهٔ 32–دیدم سحر آن شاه را بر شاهراه هل اتی

غزل شمارهٔ 34–ای عاشقان ای عاشقان آمد گه وصل و لقا

O lovers, lovers, the time of union and encounter has come. The proclamation from heaven has come: “Moon-faced beauties, welcome hither!”

غزل شمارهٔ 36–خواجه بیا خواجه بیا خواجه دگر بار بیا

غزل شمارهٔ 37–یار مرا، غار مرا، عشق جگرخوار مرا

غزل شمارهٔ 38–رستم از این نفْس و هوا زنده بلا مرده بلا

غزل شمارهٔ 39–آه که آن صدر سرا می‌ندهد بار مرا

غزل شمارهٔ 45–با لب او چه خوش بود گفت و شنید و ماجرا

How sweet it is to give speech and head, to converse with his lip, especially when he opens the door and says, “Good sir, come in!”

غزل شمارهٔ 46–دی بنواخت یار من بنده غم رسیده را

غزل شمارهٔ 47–ای که تو ماه آسمان ماه کجا و تو کجا

غزل شمارهٔ 48–ماهِ درست را ببین کاو بشکست خواب ما

غزل شمارهٔ 52–چون همه عشق روی تست جمله رضای نفس ما

غزل شمارهٔ 54–از این اقبالگاه خوش مشو یک دم دلا تنها

غزل شمارهٔ 58–رسید آن شه رسید آن شه بیارایید ایوان را

The king has come, the king has come; adorn the palace-hall; cut your forearms in honour of the fair one of Canaan.

غزل شمارهٔ 62–بهار آمد بهار آمد سلام آورد مستان را

غزل شمارهٔ 64–تو دیدی هیچ عاشق را که سیری بود از این سودا؟

Have you ever seen any lover who was satiated with this passion? Have you ever seen any fish that had become satiated with this sea?

غزل شمارهٔ 65–ببین ذرات روحانی، که شد تابان از این صحرا

غزل شمارهٔ 66–تو را ساقی جان گوید برای ننگ و نامی را

غزل شمارهٔ 67–از آن مایی ای مولا اگر امروز اگر فردا