Divan-e Shams by Rumi, in audio recordings by فاطمه زندی

غزل شمارهٔ 527–گر جان عاشق دم زند آتش در این عالم زند

غزل شمارهٔ 528–آن کیست آن آن کیست آن کاو سینه را غمگین کند

Who is that, who is that who makes the breast sorrowful, then when you make complaint before Him, He turns your bitter sweet?

غزل شمارهٔ 530–امروز خندانیم و خوش کان بخت خندان می‌رسد

غزل شمارهٔ 538–گر آتش دل برزند بر مؤمن و کافر زند

غزل شمارهٔ 539–مستی سلامت می‌کند، پنهان پیامت می‌کند

غزل شمارهٔ 540–مستی سلامت می‌کند پنهان پیامت می‌کند

غزل شمارهٔ 549–آب زنید راه را، هین که نگار می‌رسد

غزل شمارهٔ 550–پنبه ز گوش دور کن بانگ نجات می‌رسد

غزل شمارهٔ 553–بی‌همگان به سر شود، بی‌تو به سر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 554–این رخ رنگ رنگ من هر نفسی چه می‌شود

غزل شمارهٔ 555–چونک جمال حسن تو، اسبِ شکار زین کند

غزل شمارهٔ 556–جور و جفا و دوریی کان کنکار می‌کند

غزل شمارهٔ 557–دل چو بدید روی تو چون نظرش به جان بود

غزل شمارهٔ 562–خیال ترک من هر شب صفات ذات من گردد

غزل شمارهٔ 563–دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد

My heart, be seated near that person who has experience of the heart, go under that tree which bears fresh blossoms.

غزل شمارهٔ 573–برآمد بر شجر طوطی که تا خطبه‌یْ شکر گوید

غزل شمارهٔ 574–مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد

غزل شمارهٔ 583–رسیدم در بیابانی که عشق از وی پدید آید

غزل شمارهٔ 591–چه بویست این چه بویست این مگر آن یار می‌آید

غزل شمارهٔ 592–اگر چرخ وجود من از این گردش فروماند

غزل شمارهٔ 594–امروز جمال تو سیمای دگر دارد

Today your beauty has another lineament, today your delectable lip has another sweetmeat;

غزل شمارهٔ 597–امروز جمال تو بر دیده مبارک باد

غزل شمارهٔ 598–یارانِ سحر خیزان تا صبح که دریابد؟

Morn-arising friends, who is there that discovers the dawn, who discovers us dancing in confusion like atoms?

رباعی شمارهٔ 600–پیوسته سرت سبز و لبت خندان باد

غزل شمارهٔ 602–آن کس که تو را دارد از عیش چه کم دارد

غزل شمارهٔ 609–در خانهٔ غم بودن، از همّت دون باشد

غزل شمارهٔ 610–نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد

غزل شمارهٔ 616–چونی و چه باشد چون تا قدر تو را داند

غزل شمارهٔ 617–چشم از پی آن باید تا چیز عجب بیند

غزل شمارهٔ 625–گر ماه شب افروزان روپوش روا دارد

غزل شمارهٔ 626–هر کآتش من دارد او خرقه ز من دارد

غزل شمارهٔ 627–عاشق به سوی عاشق زنجیر همی‌درد

غزل شمارهٔ 628–ای دوست‌! شکر بهتر یا آنک شکر سازد‌؟

غزل شمارهٔ 631–نومید مشو جانا، کاومید پدید آمد

Do not despair, my soul, for hope has manifested itself; the hope of every soul has arrived from the unseen.

غزل شمارهٔ 632–عید آمد و عید آمد وان بخت سعید آمد

غزل شمارهٔ 633–شمس و قمرم آمد سمع و بصرم آمد

غزل شمارهٔ 636–بمیرید بمیرید در این عشق بمیرید

Die now, die now, in this Love die; when you have died in this Love, you will all receive new life.

غزل شمارهٔ 644–تا نقش تو در سینه ما خانه نشین شد

Since your image dwelt within the house of our breasts, wherever we sit has become like highest paradise.

غزل شمارهٔ 647–تدبیر کند بنده و تقدیر نداند

غزل شمارهٔ 648–ای قوم به حج رفته کجایید؟ کجایید؟

غزل شمارهٔ 649–بر چرخ سحرگاه یکی ماه عیان شد

At the dawn hour a moon appeared in the sky, came down from the sky and gazed upon me.

غزل شمارهٔ 652–تدبیر کند بنده و تقدیر نداند

غزل شمارهٔ 662–اگر عالم همه پرخار باشد

Though the whole world be full of thorns, the heart of the lover is wholly a rosebower;

رباعی شمارهٔ 669–در عشق توام نصیحت و پند چه سود

رباعی شمارهٔ 670–در عشق توام وفا قرین میباید

رباعی شمارهٔ 671–در عشق تو عقل ذوفنون میخسبد

رباعی شمارهٔ 672–در عشق اگر دمی قرارت باشد

رباعی شمارهٔ 674–در عشق هزار جان و دل بس نکند

غزل شمارهٔ 674–چنان کز غم دل دانا گریزد

غزل شمارهٔ 675–هر آن دل‌ها که بی‌تو شاد باشد