غزل شمارهٔ 302
Poet: Rumi
Toggle stanza 1در هوایت بیقرارم روز و شب
11
در هوایت بیقرارم روز و شب
سر ز پایت برندارم روز و شب
22
روز و شب را همچو خود مجنون کنم
روز و شب را کی گذارم روز و شب
33
جان و دل از عاشقان میخواستند
جان و دل را میسپارم روز و شب
44
تا نیابم آن چه در مغز منست
یک زمانی سر نخارم روز و شب
55
تا که عشقت مطربی آغاز کرد
گاه چنگم گاه تارم روز و شب
66
میزنی تو زخمه و بر میرود
تا به گردون زیر و زارم روز و شب
77
ساقیی کردی بشر را چل صبوح
زان خمیر اندر خمارم روز و شب
88
ای مهار عاشقان در دست تو
در میان این قطارم روز و شب
99
میکشم مستانه بارت بیخبر
همچو اشتر زیر بارم روز و شب
1010
تا بنگشایی به قندت روزهام
تا قیامت روزه دارم روز و شب
1111
چون ز خوان فضل روزه بشکنم
عید باشد روزگارم روز و شب
1212
جان روز و جان شب ای جان تو
انتظارم انتظارم روز و شب
1313
تا به سالی نیستم موقوف عید
با مه تو عیدوارم روز و شب
1414
زان شبی که وعده کردی روز وصل
روز و شب را میشمارم روز و شب
1515
بس که کشت مهر جانم تشنه است
ز ابر دیده اشکبارم روز و شب