غزل شمارهٔ 3878

پریوشی که به رخ رسم دلبری داند

سگ خودم شمرد و آدمیگری داند

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

نه هر که آینه سازد سِکندری داند

طریق دلبری تو مگر پری داند

که آدمی نه بدین شیوهٔ دلبری داند

جهان عشق نه میری نه سروری داند

همین بس است که آئین چاکری داند

نه هرکه خواجه شود بنده پروری داند

نه هرکه گردنی افراخت سروری داند