غزل شمارهٔ 2616

ای خوش آن وقتی که آن بدعهد با ما یار بود

این متاع درد را در کوی او بازار بود

برگ و ساز عندلیبان زین چمن‌ گفتار بود

پرفشانیها بقدر شوخی منقار بود

دیده را مژگان بهم آوردنی درکار بود

ورنه ناهمواری وضع جهان هموار بود

مطلبی‌ گر بود از هستی همین آزار بود

ورنه در کنج عدم آسودگی بسیار بود

دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

شب همه شب مونس جانم خیال یار بود

از سعادت در دماغش بیضه پندار بود

مغز مغرور هما را استخوان در کار بود