غزل شمارهٔ 3921

جوان و پیر که در بند مال و فرزندند

نه عاقلند که طفلان ناخردمند

به بوستان ولایت کهن درخت بلند

که عمرها به سر اهل فقر سایه فکند

جز آن که مستی عشقست هیچ مستی نیست

همین بلات بس است، ای به هر بلا خرسند

بگو به گوش کسانی که نور چشم منند

که باز نوبت آن شد که توبه‌ها شکنند

فراغتی دهدم عشق تو ز خویشاوند

از آنک عشق تو بنیاد عافیت برکند

حریف عمر به سر برده در فسق و فجور

به وقت مرگ پشیمان همی خورد سوگند

نیافرید خدایت به خلق حاجتمند

به شکر نعمت حق در به روی خلق مبند

حریف عمر به سر برده در فسوق و فجور

به وقت مرگ پشیمان همی خورد سوگند

بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند

که نغمه نازک و اصحاب پنبه در گوشند

غلام زنده دلانم که عاشق سره اند

نه خانقاه نشینان که دل بکس ندهند