شمارهٔ 77

جوان و پیر که در بند مال و فرزندند

نه عاقلند که طفلان ناخردمند

به بوستان ولایت کهن درخت بلند

که عمرها به سر اهل فقر سایه فکند

جز آن که مستی عشقست هیچ مستی نیست

همین بلات بس است، ای به هر بلا خرسند

بگو به گوش کسانی که نور چشم منند

که باز نوبت آن شد که توبه‌ها شکنند

فراغتی دهدم عشق تو ز خویشاوند

از آنک عشق تو بنیاد عافیت برکند

در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند

چه دولتی است که مارا همان به ما بخشند

مرا همیشه دل از وصل یار می شکند

سبوی من به لب جویبار می شکند

بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند

که نغمه نازک و اصحاب پنبه در گوشند

غلام زنده دلانم که عاشق سره اند

نه خانقاه نشینان که دل بکس ندهند

حریف عمر به سر برده در فسق و فجور

به وقت مرگ پشیمان همی خورد سوگند