غزل شمارهٔ 338

جوان و پیر که در بند مال و فرزندند

نه عاقلند که طفلان ناخردمند

به بوستان ولایت کهن درخت بلند

که عمرها به سر اهل فقر سایه فکند

جز آن که مستی عشقست هیچ مستی نیست

همین بلات بس است، ای به هر بلا خرسند

بگو به گوش کسانی که نور چشم منند

که باز نوبت آن شد که توبه‌ها شکنند

فراغتی دهدم عشق تو ز خویشاوند

از آنک عشق تو بنیاد عافیت برکند

حریف عمر به سر برده در فسق و فجور

به وقت مرگ پشیمان همی خورد سوگند

نیافرید خدایت به خلق حاجتمند

به شکر نعمت حق در به روی خلق مبند

حریف عمر به سر برده در فسوق و فجور

به وقت مرگ پشیمان همی خورد سوگند

در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند

چه دولتی است که مارا همان به ما بخشند

مرا همیشه دل از وصل یار می شکند

سبوی من به لب جویبار می شکند