Ghazaliyat

غزل شمارهٔ 1551–از اصل چو حورزاد باشیم

غزل شمارهٔ 1552–ما آفت جان عاشقانیم

غزل شمارهٔ 1553–ما صحبت همدگر گزینیم

غزل شمارهٔ 1554–چون ذره به رقص اندرآییم

We are dancing like motes, we obey the command of your sun.

غزل شمارهٔ 1555–جز جانب دل به دل نیاییم

غزل شمارهٔ 1556–ای برده نماز من ز هنگام

غزل شمارهٔ 1557–یا رب توبه چرا شکستم

غزل شمارهٔ 1558–دانی کامروز از چه زردم

غزل شمارهٔ 1559–من دوش به تازه عهد کردم

Last night I vowed anew, I swore an oath by your life,

غزل شمارهٔ 1560–تا عشق تو سوخت همچو عودم

غزل شمارهٔ 1561–تا چهره آن یگانه دیدم

غزل شمارهٔ 1562–گر ناز تو را به گفت نارم

If I do not express in speech your elegance, I have your love within my breast.

غزل شمارهٔ 1563–من اشتر مست شهریارم

غزل شمارهٔ 1564–روزی که گذر کنی به گورم

On the day when you pass over my grave, bring to mind this terror and confusion of mine;

غزل شمارهٔ 1565–ای دشمن روزه و نمازم

غزل شمارهٔ 1566–تا با تو قرین شده‌ست جانم

غزل شمارهٔ 1567–امروز مرا چه شد چه دانم

غزل شمارهٔ 1568–ای جان لطیف و ای جهانم

غزل شمارهٔ 1569–ناآمده سیل تر شدستیم

غزل شمارهٔ 1570–آن عشرت نو که برگرفتیم

غزل شمارهٔ 1571–در عشق قدیم سال خوردیم

غزل شمارهٔ 1572–گر گمشدگان روزگاریم

غزل شمارهٔ 1573–ما عاشق و بی‌دل و فقیریم

غزل شمارهٔ 1574–نی سیم و نه زر نه مال خواهیم

غزل شمارهٔ 1575–ما شاخ گلیم نی گیاهیم

غزل شمارهٔ 1576–ما زنده به نور کبریاییم

We are living by the light of Majesty, we are strangers and exceeding familiar.

غزل شمارهٔ 1577–امروز نیم ملول شادم

غزل شمارهٔ 1578–من جز احد صمد نخواهم

غزل شمارهٔ 1579–ما آب دریم ما چه دانیم

غزل شمارهٔ 1580–تا دلبر خویش را نبینیم

غزل شمارهٔ 1581–گر به خوبی می بلافد لا نسلم لا نسلم

غزل شمارهٔ 1582–هرچ گویی از بهانه لا نسلم لا نسلم

غزل شمارهٔ 1583–می خرامد جان مجلس سوی مجلس گام گام

غزل شمارهٔ 1584–هر که گوید کان چراغ دیده‌ها را دیده‌ام

غزل شمارهٔ 1585–ای جهان آب و گل تا من تو را بشناختم

O world of water and clay, since I knew you I have known a myriad tribulations and pains.

غزل شمارهٔ 1586–خویش را چون خار دیدم سوی گل بگریختم

غزل شمارهٔ 1587–عشوه دادستی که من در بی‌وفایی نیستم

غزل شمارهٔ 1588–من سر خم را ببستم باز شد پهلوی خم

غزل شمارهٔ 1589–چشم بگشا جان نگر کش سوی جانان می برم

غزل شمارهٔ 1590–چون ز صورت برتر آمد آفتاب و اخترم

Since my sun and star arose higher than form, I am happier to go from realities into realities.

غزل شمارهٔ 1591–وقت آن آمد که من سوگندها را بشکنم

غزل شمارهٔ 1592–نی تو گفتی از جفای آن جفاگر نشکنم

غزل شمارهٔ 1593–روی نیکت بد کند من نیک را بر بد نهم

غزل شمارهٔ 1594–ایها العشاق آتش گشته چون استاره‌ایم

غزل شمارهٔ 1595–سر قدم کردیم و آخر سوی جیحون تاختیم

غزل شمارهٔ 1596–چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم

غزل شمارهٔ 1597–این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریم

غزل شمارهٔ 1598–ای خوشا روزا که ما معشوق را مهمان کنیم

غزل شمارهٔ 1599–چون بدیدم صبح رویت در زمان برخیستم

غزل شمارهٔ 1600–از شهنشه شمس دین من ساغری را یافتم