Ghazaliyat

غزل شمارهٔ 1351–شد پی این لولیان در حرم ذوالجلال

غزل شمارهٔ 1352–چند از این قیل و قال عشق پرست و ببال

غزل شمارهٔ 1353–چگونه برنپرد جان چو از جناب جلال

Why does the soul not take wing, when from the presence of Glory the address of grace like sugar comes to the soul saying, “Come up”?

غزل شمارهٔ 1354–تو را سعادت بادا در آن جمال و جلال

غزل شمارهٔ 1355–دو چشم اگر بگشادی به آفتاب وصال

غزل شمارهٔ 1356–اگر درآید ناگه صنم زهی اقبال

غزل شمارهٔ 1357–پیام کرد مرا بامداد بحر عسل

غزل شمارهٔ 1358–به گوش دل پنهانی بگفت رحمت کل

غزل شمارهٔ 1359–ز خود شدم ز جمال پر از صفا ای دل

غزل شمارهٔ 1360–باده ده ای ساقی جان باده بی‌درد و دغل

غزل شمارهٔ 1361–عمرک یا واحدا فی درجات الکمال

غزل شمارهٔ 1362–لجکنن اغلن هی بزه کلکل

غزل شمارهٔ 1363–کجکنن اغلن اودیا کلکل

غزل شمارهٔ 1364–ایها النور فی الفؤاد تعال

غزل شمارهٔ 1365–یا منیر البدر قد اوضحت بالبلبال بال

غزل شمارهٔ 1366–یا بدیع الحسن قد اوضحت بالبلبال بال

غزل شمارهٔ 1367–رشاء العشق حبیبی لشرود و مضل

غزل شمارهٔ 1368–عمرک یا واحدا فی درجات الکمال

غزل شمارهٔ 1369–تعال یا مدد العیش و السرور تعال

غزل شمارهٔ 1370–آمد بهار ای دوستان منزل سوی بستان کنیم

غزل شمارهٔ 1371–ای عاشقان ای عاشقان پیمانه را گم کرده‌ام

غزل شمارهٔ 1372–این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده‌ام

This time I am wholly involved in loverhood, this time I am wholly cut off from well-being.

غزل شمارهٔ 1373–هان ای طبیب عاشقان دستی فروکش بر برم

غزل شمارهٔ 1374–ای عاشقان ای عاشقان من خاک را گوهر کنم

غزل شمارهٔ 1375–باز آمدم چون عیدِ نو، تا قفلِ زندان بشکنم

غزل شمارهٔ 1376–کاری ندارد این جهان تا چند گل کاری کنم

غزل شمارهٔ 1377–ای با من و پنهان چو دل، از دل سلامت می‌کنم

غزل شمارهٔ 1378–ای آسمان این چرخ من زان ماه رو آموختم

غزل شمارهٔ 1379–آمد خیال خوش که من از گلشن یار آمدم

غزل شمارهٔ 1380–دی بر سرم تاج زری بنهاده است آن دلبرم

Yesterday my darling placed a golden crown on my head; however many blows you may strike, it will not fall from my head.

غزل شمارهٔ 1381–هرگز ندانم راندن مستی که افتد بر درم

غزل شمارهٔ 1382–ای ساقی روشن دلان بردار سغراق کرم

غزل شمارهٔ 1383–تا من بدیدم روی تو ای ماه و شمع روشنم

غزل شمارهٔ 1384–عشقا، تو را قاضی برم کاشکستیم همچون صنم

غزل شمارهٔ 1385–بس جهد می‌کردم که من آیینهٔ نیکی شوم

غزل شمارهٔ 1386–آمد بهار ای دوستان، منزل به سروستان کنیم

غزل شمارهٔ 1387–هین، خیره خیره می‌نگر اندر رخ صفراییم

غزل شمارهٔ 1388–ای نفس کل صورت مکن وی عقل کل بشکن قلم

غزل شمارهٔ 1389–ای پاک رو چون جام جم وز عشق آن مه متهم

غزل شمارهٔ 1390–باز آمدم، باز آمدم، از پیش آن یار آمدم

غزل شمارهٔ 1391–تا کی به حبس این جهان من خویش زندانی کنم؟!

غزل شمارهٔ 1392–یار شدم، یار شدم، با غم تو یار شدم

غزل شمارهٔ 1393–مُرده بُدم زنده شدم، گریه بُدم خنده شدم

I was dead, I became alive; I was weeping, I became laughing; the power of love came, and I became everlasting power.

غزل شمارهٔ 1394–دفع مده دفع مده من نروم تا نخورم

غزل شمارهٔ 1395–مطرب عشق ابدم زخمه عشرت بزنم

غزل شمارهٔ 1396–باز در اسرار روم جانب آن یار روم

غزل شمارهٔ 1397–زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم

Of these two thousand I’s and we’s I wonder, which one am I? Give ear to my babble, do not lay your hand on my mouth.

غزل شمارهٔ 1398–جمع تو دیدم پس از این هیچ پریشان نشوم

غزل شمارهٔ 1399–هر نفسی تازه ترم کز سر روزن بپرم

غزل شمارهٔ 1400–تیز دَوم، تیز دَوم، تا به سواران برسم