Ghazaliyat

غزل شمارهٔ 601–آن عشق که از پاکی از روح حشم دارد

غزل شمارهٔ 602–آن کس که تو را دارد از عیش چه کم دارد

غزل شمارهٔ 603–گویند به بَلاساغون، تُرکی دو کمان دارد

غزل شمارهٔ 604–هرک آتش من دارد او خرقه ز من دارد

غزل شمارهٔ 605–ای دوست شکر خوشتر یا آنک شکر سازد

Friend, is sugar sweeter or He who makes the sugar? Friend, is the moon fairer or He who makes the moon?

غزل شمارهٔ 606–با تلخی معزولی میری بنمی ارزد

غزل شمارهٔ 607–ای دل به غمش ده جان یعنی بنمی ارزد

غزل شمارهٔ 608–ایمان بر کفر تو ای شاه چه کس باشد

غزل شمارهٔ 609–در خانهٔ غم بودن، از همّت دون باشد

غزل شمارهٔ 610–نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد

غزل شمارهٔ 611–ای خفته شب تیره هنگام دعا آمد

غزل شمارهٔ 612–بگذشت مه روزه عید آمد و عید آمد

غزل شمارهٔ 613–ای خواجه بازرگان از مصر شکر آمد

غزل شمارهٔ 614–آن بنده آواره بازآمد و بازآمد

That wandering slave has returned, returned; he has come before You burning and melting like a candle.

غزل شمارهٔ 615–خواب از پی آن آید تا عقل تو بستاند

غزل شمارهٔ 616–چونی و چه باشد چون تا قدر تو را داند

غزل شمارهٔ 617–چشم از پی آن باید تا چیز عجب بیند

غزل شمارهٔ 618–چون جغد بود اصلش، کی صورتِ باز آید؟

غزل شمارهٔ 619–آن صبح سعادت‌ها چون نورفشان آید

غزل شمارهٔ 620–از سرو مرا بوی بالای تو می‌آید

غزل شمارهٔ 621–در تابش خورشیدش رقصم به چه می‌باید

Why must I dance in the glow of His sun? So that when the mote dances, He may remember me.

غزل شمارهٔ 622–جان پیش تو هر ساعت می‌ریزد و می‌روید

Every moment the Soul is decaying and growing before you, and how should any man plead with you for the sake of a single soul?

غزل شمارهٔ 623–عاشق شده‌ای ای دل سودات مبارک باد

غزل شمارهٔ 624–هر ذره که بر بالا مِی‌ نوشد و پا کوبد

غزل شمارهٔ 625–گر ماه شب افروزان روپوش روا دارد

غزل شمارهٔ 626–هر کآتش من دارد او خرقه ز من دارد

غزل شمارهٔ 627–عاشق به سوی عاشق زنجیر همی‌درد

غزل شمارهٔ 628–ای دوست‌! شکر بهتر یا آنک شکر سازد‌؟

غزل شمارهٔ 629–عاشق چو منی باید می‌سوزد و می‌سازد

غزل شمارهٔ 630–گر دیو و پری حارس باتیغ و سپر باشد

غزل شمارهٔ 631–نومید مشو جانا، کاومید پدید آمد

Do not despair, my soul, for hope has manifested itself; the hope of every soul has arrived from the unseen.

غزل شمارهٔ 632–عید آمد و عید آمد وان بخت سعید آمد

غزل شمارهٔ 633–شمس و قمرم آمد سمع و بصرم آمد

غزل شمارهٔ 634–نک ماه رجب آمد تا ماه عجب بیند

غزل شمارهٔ 635–مستان می ما را هم ساقی ما باید

غزل شمارهٔ 636–بمیرید بمیرید در این عشق بمیرید

Die now, die now, in this Love die; when you have died in this Love, you will all receive new life.

غزل شمارهٔ 637–برانید برانید که تا بازنمانید

غزل شمارهٔ 638–ملولان همه رفتند در خانه ببندید

The weary ones have all gone; close the door of the house; laugh all in union at aweary reason.

غزل شمارهٔ 639–آن سرخ قبایی که چو مه پار برآمد

غزل شمارهٔ 640–تا باد سعادت ز محمد خبر افکند

غزل شمارهٔ 641–در حلقه عشاق به ناگه خبر افتاد

غزل شمارهٔ 642–در خانه نشسته بت عیار که دارد

غزل شمارهٔ 643–در کوی خرابات مرا عشق کشان کرد

غزل شمارهٔ 644–تا نقش تو در سینه ما خانه نشین شد

Since your image dwelt within the house of our breasts, wherever we sit has become like highest paradise.

غزل شمارهٔ 645–بار دگر آن آب به دولاب درآمد

غزل شمارهٔ 646–بار دگر آن مست به بازار درآمد

غزل شمارهٔ 647–تدبیر کند بنده و تقدیر نداند

غزل شمارهٔ 648–ای قوم به حج رفته کجایید؟ کجایید؟

غزل شمارهٔ 649–بر چرخ سحرگاه یکی ماه عیان شد

At the dawn hour a moon appeared in the sky, came down from the sky and gazed upon me.

غزل شمارهٔ 650–آن سرخ قبایی که چو مه پار برآمد