رباعی شمارهٔ 1690
Poet: Rumi
Toggle stanza 1ای آنکه به کوی یار ما افتادی
ای آنکه به کوی یار ما افتادی
آن روی بدیدی به قفا افتادی
با تو گفتم که بیدلم من بیدل
بیدل اکنون شدم که بیرون رفتی
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
با شاهد شوخ شنگ و با بربط و نی
کنجی و فراغتی و یک شیشهٔ می
HafezRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 39
هنگام صَبوح ای صنمِ فرخْپی
برساز ترانهای و پیش آور می
KhayyamTaraneh-ha-ye Khayyam (Sadeq Hedayat)دم را دریابیم [143-108]رباعی 116
* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِی
اوراقِ وجودِ ما همیگردد طی
KhayyamTaraneh-ha-ye Khayyam (Sadeq Hedayat)دم را دریابیم [143-108]رباعی 128
از آمدن بهار و از رفتن دی
اوراق وجود ما همی گردد طی
KhayyamRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 158
هنگام صبوح ای صنمِ فرخپی
برساز ترانهای و پیشآور می
KhayyamRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 178
ای طرفهٔ خوبان من! ای شهرهٔ ری!
لب را به سپید رگ، بکن پاک از می
RudakiRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 32
هست از دم من همیشه چرخ اندر دی
وز شرم جمالت آفتاب اندر خوی
SanaiDivan-e AshʿarRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 394
می خور که ظریفان جهان را دردی
برگرد بناگوش ز می بینی خوی
SanaiDivan-e AshʿarRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 404
ای شور چو آبکامه و تلخ چو می
چون نای میان تهی و پر بند چو نی
SanaiDivan-e AshʿarRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 421
چون ما به وجود خود هویدا باشیم
چون ما به وجود خود هویدا باشیم
AttarMukhtar-namehباب پنجم: در بیان توحید به زبان تفریدشمارهٔ 2
Sources
Persian text source: Ganjoor