شمارهٔ 2
Poet: Attar
Toggle stanza 1چون ما به وجود خود هویدا باشیم
چون ما به وجود خود هویدا باشیم
چون ما به وجود خود هویدا باشیم
تو هیچ نهیی ولیک میپنداری
تو هیچ نهیی ولیک میپنداری
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
با شاهد شوخ شنگ و با بربط و نی
کنجی و فراغتی و یک شیشهٔ می
HafezRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 39
هنگام صَبوح ای صنمِ فرخْپی
برساز ترانهای و پیش آور می
KhayyamTaraneh-ha-ye Khayyam (Sadeq Hedayat)دم را دریابیم [143-108]رباعی 116
* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِی
اوراقِ وجودِ ما همیگردد طی
KhayyamTaraneh-ha-ye Khayyam (Sadeq Hedayat)دم را دریابیم [143-108]رباعی 128
از آمدن بهار و از رفتن دی
اوراق وجود ما همی گردد طی
KhayyamRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 158
هنگام صبوح ای صنمِ فرخپی
برساز ترانهای و پیشآور می
KhayyamRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 178
ای طرفهٔ خوبان من! ای شهرهٔ ری!
لب را به سپید رگ، بکن پاک از می
RudakiRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 32
ای آنکه به کوی یار ما افتادی
آن روی بدیدی به قفا افتادی
RumiDivan-e ShamsRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 1690
ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی
وز هیچ ترش گردی و دلشاد شودی
RumiDivan-e ShamsRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 1719
گر تو نکنی سلام ما را در پی
چون جمله نشاطی و سلامی چون می
RumiDivan-e ShamsRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 1914
هست از دم من همیشه چرخ اندر دی
وز شرم جمالت آفتاب اندر خوی
SanaiDivan-e AshʿarRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 394
Sources
Persian text source: Ganjoor