رباعی شمارهٔ 32

با شاهد شوخ شنگ و با بربط و نی

کنجی و فراغتی و یک شیشهٔ می

هنگام صَبوح ای صنمِ فرخْ‌پی

برساز ترانه‌ای و پیش آور می

* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِی

اوراقِ وجودِ ما همی‌گردد طی

از آمدن بهار و از رفتن دی

اوراق وجود ما همی گردد طی

هنگام صبوح ای صنمِ فرخ‌پی

برساز ترانه‌ای و پیش‌آور می

ای آنکه به کوی یار ما افتادی

آن روی بدیدی به قفا افتادی

ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی

وز هیچ ترش گردی و دلشاد شودی

گر تو نکنی سلام ما را در پی

چون جمله نشاطی و سلامی چون می

هست از دم من همیشه چرخ اندر دی

وز شرم جمالت آفتاب اندر خوی

می خور که ظریفان جهان را دردی

برگرد بناگوش ز می بینی خوی