رباعی 116

با شاهد شوخ شنگ و با بربط و نی

کنجی و فراغتی و یک شیشهٔ می

ای طرفهٔ خوبان من! ای شهرهٔ ری!

لب را به سپید رگ، بکن پاک از می

ای آنکه به کوی یار ما افتادی

آن روی بدیدی به قفا افتادی

ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی

وز هیچ ترش گردی و دلشاد شودی

گر تو نکنی سلام ما را در پی

چون جمله نشاطی و سلامی چون می

هست از دم من همیشه چرخ اندر دی

وز شرم جمالت آفتاب اندر خوی

می خور که ظریفان جهان را دردی

برگرد بناگوش ز می بینی خوی

ای شور چو آبکامه و تلخ چو می

چون نای میان تهی و پر بند چو نی

چون ما به وجود خود هویدا باشیم

چون ما به وجود خود هویدا باشیم

* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِی

اوراقِ وجودِ ما همی‌گردد طی