رباعی شمارهٔ 640

نادان همه جا با همه کس آمیزد

چون غرقه به هر چه دید دست آویزد

بادی که ز کوی آن نگارین خیزد

از خاک جفا صورت مهر انگیزد

گر سنگ ملامت به دلم نستیزد

از هر سر مو چشمهٔ آز انگیزد

آن روز که عشق با دلم بستیزد

جان پای برهنه از میان بگریزد

از عشق تو دریا همه شور انگیزد

در پای تو ابرها درر میریزد

عشق آن خوشتر کز او بلاها خیزد

عاشق نبود که از بلا پرهیزد

همواره خوشی و دلکشی نامیزد

هشدار مکن کژ که قدح میریزد