رباعی شمارهٔ 15

آن روز که عشق با دلم بستیزد

جان پای برهنه از میان بگریزد

از عشق تو دریا همه شور انگیزد

در پای تو ابرها درر میریزد

چون زیر افکند در عراق آمیزد

دل عقل کند رها ز تن بگریزد

عشق آن خوشتر کز او بلاها خیزد

عاشق نبود که از بلا پرهیزد

همواره خوشی و دلکشی نامیزد

هشدار مکن کژ که قدح میریزد

بادی که ز کوی آن نگارین خیزد

از خاک جفا صورت مهر انگیزد

گر سنگ ملامت به دلم نستیزد

از هر سر مو چشمهٔ آز انگیزد