رباعی شمارهٔ 1639

با اشک خونین دور از تو ای ماه

«بثی و حزنی اشکوا الی الله »

نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه

آه از تو که در وصف نمی‌آیی آه

گر بدگویی ترا بدی گفت ای ماه

هرگز نشود بر تو دل بنده تباه

از بهر یکی بوس به دو ماه ای ماه

داری سه چهار پنج ماهم گمراه

با من ز دریچه‌ای مشبک دلخواه

از لطف سخن گفت و من استاده به راه

ای روی چو آفتابِ تو پشت سیاه

بی پشتی تو مه ننهد روی به راه

اندهگن توییم از دیری گاه

در ما نگر، ای مرا ز اندوه پناه

شد از تو جهان بیرخ آن ماه سیاه

گو شو که جهان سیاه گردد بیماه

راهی ست ز عبد تا حضور الله

خواهی تو درازگیر و خواهی کوتاه

ای آن که گرفته ام به کوی تو پناه

رانی چو به عنف از در خویشم ناگاه