غزل شمارهٔ 420

ای کان العباد ما اهواه

ما یذکرنا فکیف ما ینساه

تا روی ترا بدیدم ای بت ناآگاه

سرگشته شدم ز عشق گم کردم راه

در راه یگانگی چه طاعت چه گناه

در کوی خرابات چه درویش چه شاه

گیر ایدل من عنان آن شاهنشاه

امشب بر من قنق شو ای روت چو ماه

من میگویم که گشت بیگاه ایماه

میگوید ماه ناگهانی بیگاه

نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه

آه از تو که در وصف نمی‌آیی آه

گر بدگویی ترا بدی گفت ای ماه

هرگز نشود بر تو دل بنده تباه

از بهر یکی بوس به دو ماه ای ماه

داری سه چهار پنج ماهم گمراه

با من ز دریچه‌ای مشبک دلخواه

از لطف سخن گفت و من استاده به راه

ای روی چو آفتابِ تو پشت سیاه

بی پشتی تو مه ننهد روی به راه