رباعی شمارهٔ 357

با اشک خونین دور از تو ای ماه

«بثی و حزنی اشکوا الی الله »

ای کان العباد ما اهواه

ما یذکرنا فکیف ما ینساه

تا روی ترا بدیدم ای بت ناآگاه

سرگشته شدم ز عشق گم کردم راه

در راه یگانگی چه طاعت چه گناه

در کوی خرابات چه درویش چه شاه

گیر ایدل من عنان آن شاهنشاه

امشب بر من قنق شو ای روت چو ماه

من میگویم که گشت بیگاه ایماه

میگوید ماه ناگهانی بیگاه

نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه

آه از تو که در وصف نمی‌آیی آه

ای روی چو آفتابِ تو پشت سیاه

بی پشتی تو مه ننهد روی به راه

اندهگن توییم از دیری گاه

در ما نگر، ای مرا ز اندوه پناه

شد از تو جهان بیرخ آن ماه سیاه

گو شو که جهان سیاه گردد بیماه