رباعی شمارهٔ 1097

یارم چو شود به طوف بستان مایل

گل دل بکند ز برگ خود خوار و خجل

هرگز نکنم سوز تو ای شمع چگل

پیدا من اگر چه هست کار مشکل

از جرم گِلِ سیاه، تا اوج زحل

کردم همه مشکلاتِ کلی را حل

از جِرم گِلِ سیاه، تا اوجِ زُحَل

کردم همه مشکلاتِ کُلی را حل

هر چند شدم ز عشق تو خوار و خجل

در عشق به جز درد ندارم حاصل

ای عهد تو عهد دوستان سر پل

از وصل تو هجر خیزد از عز تو دل

از گفتهٔ بد گوی تو چون هر عاقل

در کوشش خصم تو چو هر بی‌حاصل

حاشا! که کند دل به دگر جا منزل

او را ز رخ که گردد از عشق خجل

ای واقعهٔ عشقِ تو کاری مشکل

خورشیدِ رُخَت فتنهٔ جان، غارتِ دل

در عشق بود عرض تمنا مشکل

کاینجاست نفس غرقه به خونابه دل