شمارهٔ 105 - رباعی

یارم چو شود به طوف بستان مایل

گل دل بکند ز برگ خود خوار و خجل

از جرم گِلِ سیاه، تا اوج زحل

کردم همه مشکلاتِ کلی را حل

از جِرم گِلِ سیاه، تا اوجِ زُحَل

کردم همه مشکلاتِ کُلی را حل

آنکس که ترا دید و نخندید چو گل

از جان و خرد تهیست مانند دهل

از من زر و دل خواستی ای مهر گسل

حقا که نه این دارم و نی آن حاصل

این نکته شنو ز بنده ای نقش چگل

هرچند که راهیست ز دل جانب دل

چون آمده‌ای در این بیابان حاصل

چون بیخبران مباش از خود غافل

حاشا که کند دل به دگر جا منزل

دور از دل من که گردد از عشق خجل

در عشق نوا جزو زند آنگه کل

در باغ نخست غوره است آنگه مل

هم شاهد دیده‌ای و هم شاهد دل

ای دیده و دل ز نور روی تو خجل