رباعی شمارهٔ 1289

گفتم که هوای او برون شد ز سرم

از خاک درش درد سر خود ببرم

گر بیدارم اسیر صد شور و شرم

ور در خوابم ز عقل و دین بی خبرم

گر در سفرم تویی رفیق سفرم

ور در حضرم تویی انیس حضرم

خورشید رخا من به کمند تو درم

بارت بکشم به جان و جورت ببرم

هر سروقدی که بگذرد در نظرم

در هیأت او خیره بماند بصرم

بی روی تو، ای دوست، به جان در خطرم

در من نظری کن، که ز هر بد بترم

دل نزد تو است، اگر چه دوری ز برم

جویای توام، اگر نپرسی خبرم

عمری که ز رفتنش چنین بیخبرم

بگذشت چو باد و پیری آمد به سرم

ای شمع چگل! تاتو برفتی ز برم

من کُشتهٔ هجر تو چو شمع سحرم

تا کی رانی از در خود دربدرم

تا کی سوزی ز آتش هجران جگرم