رباعی شمارهٔ 233
Toggle stanza 1با عشق نشین که گوهر کان تو است
11
با عشق نشین که گوهر کان تو است
آنکس را جو که تا ابد آن تو است
22
آنرا بمخوان جان که غم جان تو است
بر خویش حرام کن اگر نان تو است
Conversation
Reader comments
Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.
Loading…