غزل شمارهٔ 16

زمانه حله نو بست روی صحرا را

کشید دل به چمن لعبتان رعنا را

زهی بریخته بر لاله مشک سارا را

شکسته رونق خورشید گوهر آرا را

بر آن سرم که ز دامن برون کشم پا را

به جیب آبله ریزم غبار صحرا را

کسی چه شکر کند دولت تمنا را

به عالمی‌ که تویی ناله می‌کُشد ما را

نسیم شانه کند زلفِ موجِ دریا را

غبار سرمه دهد چشمِ کوه و صحرا را

صبا به لُطف بگو آن غزالِ رَعنا را

که سَر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

اسیر شیشه کن آن جنیان دانا را

بریز خون دل آن خونیان صهبا را

ز بهر غیرت آموخت آدم اسما را

ببافت جامع کل پرده‌های اجزا را

کجاست ساقی جان تا به هم زند ما را

بروبد از دل ما فکر دی و فردا را

اگر تو فارغی از حال دوستان یارا

فراغت از تو میسّر نمی‌شود ما را