غزل شمارهٔ 31

زمانه حله نو بست روی صحرا را

کشید دل به چمن لعبتان رعنا را

زهی بریخته بر لاله مشک سارا را

شکسته رونق خورشید گوهر آرا را

فی توحید الباری عز اسمه

درین صحیفه چو آغاز کردم املا را

دلا چو روی در ارباب معنی آوردی

مبر به کار قوانین شعر و انشا را

بساط سبزه فکندند کوه و صحرا را

ز لاله آرزوی جام تازه شد ما را

به کعبه گر ننمایی جمال خود ما را

ز خون دیده کنم لعل ریگ بطحا را

خدای خیر دهاد آن جوان رعنا را

که وارهانید به پیرانه سر ز ما ما را

صبا به لُطف بگو آن غزالِ رَعنا را

که سَر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

اسیر شیشه کن آن جنیان دانا را

بریز خون دل آن خونیان صهبا را

ز بهر غیرت آموخت آدم اسما را

ببافت جامع کل پرده‌های اجزا را