Section

Ghazaliyat

Poems

غزل شمارهٔ 301از می عشق نیستی هر که خروش می‌زند

غزل شمارهٔ 302چون لبش درج گهر باز کند

غزل شمارهٔ 303هر که درین دایره دوران کند

غزل شمارهٔ 304آفتاب رخ آشکاره کند

غزل شمارهٔ 305هر زمانی زلف را بندی کند

غزل شمارهٔ 306دل ز میان جان و دل قصد هوات می‌کند

غزل شمارهٔ 307هر که عزم عشق رویش می‌کند

غزل شمارهٔ 308عشق توام داغ چنان می‌کند

غزل شمارهٔ 309زلف شبرنگش شبیخون می‌کند

غزل شمارهٔ 310گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند

غزل شمارهٔ 311چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند

غزل شمارهٔ 312دل نظر بر روی آن شمع جهان می‌افکند

غزل شمارهٔ 313سر مستی ما مردم هشیار ندانند

غزل شمارهٔ 314عاشقان چون به هوش باز آیند

غزل شمارهٔ 315اصحاب صدق چون قدم اندر صفا زنند

غزل شمارهٔ 316آنها که در حقیقت اسرار می‌روند

غزل شمارهٔ 317دل ز جان برگیر تا راهت دهند

غزل شمارهٔ 318قومی که در فنا به دل یکدگر زیند

غزل شمارهٔ 319هر که سرگردان این سودا بود

غزل شمارهٔ 320شبی کز زلف تو عالم چو شب بود

غزل شمارهٔ 321آن را که ز وصل او خبر بود

غزل شمارهٔ 322عشق بی درد ناتمام بود

غزل شمارهٔ 323آنچه نقد سینهٔ مردان بود

غزل شمارهٔ 324عشق را پیر و جوان یکسان بود

غزل شمارهٔ 325آنرا که ز وصل او نشان بود

غزل شمارهٔ 326هر که را با لب تو پیمان بود

غزل شمارهٔ 327هر که را اندیشهٔ درمان بود

غزل شمارهٔ 328زلف تو که فتنهٔ جهان بود

غزل شمارهٔ 329هر که را ذره‌ای وجود بود

غزل شمارهٔ 330هر که را در عشق تو کاری بود

غزل شمارهٔ 331مرد یک موی تو فلک نبود

غزل شمارهٔ 332چو در غم تو جز جان چیزی دگرم نبود

غزل شمارهٔ 333کسی کو خویش بیند بنده نبود

غزل شمارهٔ 334با لب لعلت سخن در جان رود

غزل شمارهٔ 335دل به امید وصل تو باد به دست می‌رود

غزل شمارهٔ 336تا سر زلف تو درهم می‌رود

غزل شمارهٔ 337چه سازی سرای و چه گویی سرود

غزل شمارهٔ 338گر نسیم یوسفم پیدا شود

غزل شمارهٔ 339هر گدایی مرد سلطان کی شود

غزل شمارهٔ 340چون تو جانان منی جان بی تو خرم کی شود

غزل شمارهٔ 341هر که صید چون تو دلداری شود

غزل شمارهٔ 342یک حاجتم ز وصل میسر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 343ای کوی توام مقصد و ای روی تو مقصود

غزل شمارهٔ 344هرچه در هر دو جهان جانان نمود

غزل شمارهٔ 345رُهبان دَیْر را سببِ عاشقی چه بود؟

غزل شمارهٔ 346گر دلبرم به یک شکر از لب زبان دهد

غزل شمارهٔ 347برق عشق از آتش و از خون جهد

غزل شمارهٔ 348زلف را چون به قصد تاب دهد

غزل شمارهٔ 349یک شکر زان لب به صد جان می‌دهد

غزل شمارهٔ 350هر که را ذوق دین پدید آید

Ghazaliyat — Divan-e Ashʿar · ZindeRood