غزل شمارهٔ 20
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
Toggle stanza 1جهان ما همه خاک است و پی سپر گردد
جهان ما همه خاک است و پی سپر گردد
ندانم اینکه نفسهای رفته بر گردد
Our world is dusty clay trampled upon the way; I do not think our breath returneth out of death.
شبی که گور غریبان نشیمن است او را
مه و ستاره ندارد چسان سحر گردد
This night, whose only home is in the strangers’ tomb; no moon, no stars here burn; to dawn how shall it turn?
دلی که تاب و تب لایزال می طلبد
کرا خبر که شود برق یا شرر گردد
The heart, whose whole desire I quenchless flame and fire, who knows, if it shall grow to lightning flash, or glow?
نگاه شوق و خیال بلند و ذوق وجود
مترس ازین که همه خاک رهگذر گردد
High fancy, passion’s glance, and life’s exuberance, fear not, for these all three dust of the road shall be.
چنان بزی که اگر مرگ ماست مرگ دوام
خدا ز کردهٔ خود شرمسار تر گردد
So live, that if our death for aye continueth, God shall be shamed, to know what things He wrought below.
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
سرم فدات چو تیغ تو گرد سر گردد
دلم نماند که تیر ترا سپر گردد
Amir Khusrau DehlaviDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 930
دل از سفر ز بد و نیک باخبر گردد
به قدر آبله هر پای دیده ور گردد
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 3676
ز می فروغ لب یار بیشتر گردد
ز آب، آتش یاقوت شعله ور گردد
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 3677
ز درد و داغ، دل تیره دیده ور گردد
زمین سوخته روشن به یک شرر گردد
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 3678
Sources
Persian text source: Ganjoor