Divan-e Shams by Rumi, in the metre مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)

غزل شمارهٔ 185–از بس که ریخت جرعه بر خاک ما ز بالا

غزل شمارهٔ 186–ای میرآب بگشا آن چشمه روان را

غزل شمارهٔ 187–از سینه پاک کردم افکار فلسفی را

غزل شمارهٔ 188–اینجا کسی‌ست پنهان خود را مگیر تنها

Here someone is hidden; suppose not that you are alone. She has very sharp ears; do not open your tongue to evil.

غزل شمارهٔ 189–آمد بهارِ جان‌ها ای شاخِ تَر به رقص آ

غزل شمارهٔ 190–با آن که می‌رسانی، آن بادهٔ بقا را

غزل شمارهٔ 191–بیدار کن طرب را بر من بزن تو خود را

غزل شمارهٔ 192–بشکن سبو و کوزه، ای میرآب جان‌ها!

غزل شمارهٔ 193–جانا قبول گردان این جست و جوی ما را

غزل شمارهٔ 194–خواهم گرفتن اکنون آن مایه صور را

غزل شمارهٔ 195–شهوت که با تو رانند صدتو کنند جان را

غزل شمارهٔ 196–در جنبش اندرآور زلفِ عبرفشان را

Bring into motion your amber-scattering tress; bring into dancing the souls of the Sufis.

غزل شمارهٔ 305–آواز داد اختر بس روشن‌ست امشب

غزل شمارهٔ 306–رغبت به عاشقان کن ای جان صدر غایب

غزل شمارهٔ 307–کار همه محبان همچون زرست امشب

غزل شمارهٔ 436–گفتا که کیست بر در گفتم کمین غلامت

He said, “Who is at the door?” I said, “Your humble slave.” He said, “What is your business?” I said, “Lord, to greet you.”

غزل شمارهٔ 437–هر جور که‌ز تو آید بر خود نهم غرامت

غزل شمارهٔ 438–هر دم سلامْ آرد کاین نامه از فلان‌ست

غزل شمارهٔ 439–بگذشت روز با تو جانا به صد سعادت

غزل شمارهٔ 440–امروز شهر ما را صد رونق‌ست و جانست

غزل شمارهٔ 839–خشمین بر آن کسی شو کز وی گزیر باشد

غزل شمارهٔ 840–بعد از سماع گویی کان شورها کجا شد

غزل شمارهٔ 841–باز آفتاب دولت بر آسمان برآمد

Again the sun of felicity has mounted to heaven, again the desire of the souls has arrived from the way of the soul.

غزل شمارهٔ 842–آن ماه کو ز خوبی بر جمله می‌دواند

غزل شمارهٔ 843–در عشق زنده باید، کز مُرده هیچ ناید

غزل شمارهٔ 844–گر ساعتی ببری ز اندیشه‌ها چه باشد

غزل شمارهٔ 845–مرغی که ناگهانی در دام ما درآمد

غزل شمارهٔ 846–بیمار رنج صفرا ذوق شکر نداند

غزل شمارهٔ 847–پیمانه ایست این جان پیمانه این چه داند

غزل شمارهٔ 848–از چشم پرخمارت دل را قرار ماند

غزل شمارهٔ 849–ای آن که از عزیزی در دیده جات کردند

غزل شمارهٔ 850–یک خانه پر ز مستان مستان نو رسیدند

غزل شمارهٔ 851–ای آنک پیش حسنت حوری قدم دو آید

غزل شمارهٔ 852–جز لطف و جز حلاوت خود از شکر چه آید

غزل شمارهٔ 853–مر بحر را ز ماهی دایم گزیر باشد

The sea can always dispense with the fish, for in comparison with the sea the fish is contemptible.

غزل شمارهٔ 854–گفتم مکن چنین‌ها ای جان چنین نباشد

غزل شمارهٔ 855–عید آمد و خوش آمد دلدار دلکش آمد

غزل شمارهٔ 856–برجه ز خواب و بنگر نک روز روشن آمد

غزل شمارهٔ 857–گفتی که در چه کاری با تو چه کار ماند

غزل شمارهٔ 858–وقتی خوش است ما را‌، لابد نبید باید

غزل شمارهٔ 859–نی دیده هر دلی را دیدار می‌نماید

غزل شمارهٔ 860–ای دل اگر کم آیی کارت کمال گیرد

غزل شمارهٔ 1111–روزی خوشست رویت از نور روز خوشتر

غزل شمارهٔ 1112–بر منبرست این دم مذکر مذکر

غزل شمارهٔ 1113–ای جان جان جان‌ها جانی و چیز دیگر

غزل شمارهٔ 1114–ای محو عشق گشته جانی و چیز دیگر

غزل شمارهٔ 1115–ای آینه فقیری جانی و چیز دیگر

غزل شمارهٔ 1211–ای روترش به پیشم بد گفته‌ای مرا پس

Sour-faced one, in my presence you spoke evil of me; the mouth of the vulture always smells of carrion.

غزل شمارهٔ 1261–روی تو جان جانست از جان نهان مدارش

غزل شمارهٔ 1262–گر جان به جز تو خواهد از خویش برکنیمش