غزل شمارهٔ 839
Toggle stanza 1خشمین بر آن کسی شو کز وی گزیر باشد
11
خشمین بر آن کسی شو کز وی گزیر باشد
یا غیر خاک پایش کس دستگیر باشد
22
گیرم کز او بگردی شاه و امیر و فردی
ناچار مرگ روزی بر تو امیر باشد
33
گر فاضلی و فردی آب خضر نخوردی
هر کو نخورد آبش در مرگ اسیر باشد
44
ای پیر جان فطرت پیر عیان نه فکرت
پیری نه کز قدیدی مویش چو شیر باشد
55
پیری مکن بر آن کس کز مکر و از فضولی
خواهد که بازگونه بر پیر پیر باشد
66
پیری بر آن کسی کن کو مرده تو باشد
پیش جلالت تو خوار و حقیر باشد
77
چون موی ابروی را وهمش هلال بیند
بر چشمش آفتابت کی مستدیر باشد
88
آن کس که از تکبر مالد سبال خود را
از نور کبریایی چون مستنیر باشد
99
عرضه گری رها کن ای خواجه خویش لا کن
تا ذره وجودت شمس منیر باشد
1010
جلوه مکن جمالت مگشای پر و بالت
تا با پر خدایی جان مستطیر باشد
1111
بربند پنج حس را زین سیلهای تیره
تا عقل کل ز شش سو بر تو مطیر باشد
1212
بی آن خمیرمایه گر تو خمیر تن را
صد سال گرم داری نانش فطیر باشد
1313
گر قاب قوس خواهی دل راست کن چو تیری
در قوس او درآید کو همچو تیر باشد
1414
خاموش اگر توانی بیحرف گو معانی
تا بر بساط گفتن حاکم ضمیر باشد
Zameen