Ghazaliyat by Urfi, in the metre مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

غزل شمارهٔ 244از دیده ام کدام نفس خون نمی رود

8 couplets

غزل شمارهٔ 258کو شورشی که صحبت شادی به هم خورد

7 couplets

غزل شمارهٔ 270کاش آن کسان که منعم از آن تند خو کنند

5 couplets

غزل شمارهٔ 272هر کس که در بهار به صحرا برون رود

5 couplets

غزل شمارهٔ 273خوبان شهر بین که در این مسکن من اند

6 couplets

غزل شمارهٔ 298ای گریه ریزشی، که بلا کم نمی شود

6 couplets

غزل شمارهٔ 300دودی ز دل برآمد و خون جوش می زند

7 couplets

غزل شمارهٔ 311آنجا که بخت بد به تقاضا غلو کند

6 couplets

غزل شمارهٔ 312آن طره چون علم به سر دوش می زند

6 couplets

غزل شمارهٔ 320یاران به روز حادثه برق جهان شوند

11 couplets

غزل شمارهٔ 321هرکس به روز نیک مرا غمگسار شد

9 couplets

غزل شمارهٔ 322کو عشق کاز شمایل عقلم جنون چکد

5 couplets

غزل شمارهٔ 329در ملک عشق هر که شهیدش نمی کنند

6 couplets

غزل شمارهٔ 334گر نیم قطره ز دهان سبو چکد

5 couplets

غزل شمارهٔ 345بازم به طوف کعبه احرام تازه شد

6 couplets

غزل شمارهٔ 358معلوم کز ترشح اشکی چه کم شود

7 couplets

غزل شمارهٔ 361آنان که وصف تو تقریر می‌کنند

9 couplets

غزل شمارهٔ 363مجنون که عیشش از غم لیلی شود لذیذ

6 couplets

غزل شمارهٔ 373جان رفت و سوزد از تو دل ناتوان هنوز

6 couplets

غزل شمارهٔ 374ای دل ز شوق آن مه نامهربان بسوز

6 couplets

غزل شمارهٔ 379حاشا که برق حسن بود عشق خانه سوز

7 couplets

غزل شمارهٔ 382کونین مست و بادهٔ نابی ندیده کس

8 couplets

غزل شمارهٔ 394تا برده‌ام به مدرسهٔ عشق رخت خویش

6 couplets

غزل شمارهٔ 399درمانده ام به صحبت امید و بیم خویش

7 couplets

غزل شمارهٔ 401از یاد برده ام روش مهر و کین خویش

6 couplets

غزل شمارهٔ 406رفتم که بشکنم به ملامت سبوی خویش

6 couplets

غزل شمارهٔ 413فصل بهار است و شُکر نسیم بهار فرض

9 couplets

غزل شمارهٔ 416باز این منم به صد دل خشنود در سماع

7 couplets

غزل شمارهٔ 421صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل

6 couplets

غزل شمارهٔ 423تنها نشین گوشهٔ غمخانهٔ خودیم

8 couplets

غزل شمارهٔ 430رفتیم و با غمت دل پر خون گذاشتیم

6 couplets

غزل شمارهٔ 432ما دست دل ز چشمهٔ بهبود شسته ایم

5 couplets

غزل شمارهٔ 433از بس که روی گرم به هر سو گذاشتیم

6 couplets

غزل شمارهٔ 443ما ره نشین مردم دیدار دوستیم

7 couplets

غزل شمارهٔ 444باز آ که به ذوق الم آشنا شویم

5 couplets

غزل شمارهٔ 449ما دل به جان خریده و بر باد داده ایم

3 couplets

غزل شمارهٔ 457صد پردهٔ تصور باطل شکافتیم

6 couplets

غزل شمارهٔ 460ما نقد را ز جمله به غماز داده ایم

6 couplets

غزل شمارهٔ 461صد شکر کز حلاوت هستی گذشته ایم

5 couplets

غزل شمارهٔ 463ماتشنگی به دجله و جیحون نمی دهیم

6 couplets

غزل شمارهٔ 469ای ساقی بلا ز شراب تو سوختیم

6 couplets

غزل شمارهٔ 474دردا که فاش در غم جانانه سوختیم

9 couplets

غزل شمارهٔ 477من کینه را به مهر خریدار نیستم

8 couplets

غزل شمارهٔ 483دل کز لبت چغانه به گوشش نمی زنم

5 couplets

غزل شمارهٔ 485تا کی دهم به دست تماشا زمام چشم

5 couplets

غزل شمارهٔ 487هر چند بی غمانه به مسکن فتاده ایم

7 couplets

غزل شمارهٔ 488تنها نه دلق خود به می ناب شسته ایم

7 couplets

غزل شمارهٔ 492نالنده ام ز درد مگر بلبلم

5 couplets

غزل شمارهٔ 499ساغر ز دست مردم آزاده چون کشیم

9 couplets

غزل شمارهٔ 500از گریه های بیهده سر تا به پا ترم

11 couplets

Ghazaliyat by Urfi, in the metre مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

Poems

غزل شمارهٔ 244–از دیده ام کدام نفس خون نمی رود

غزل شمارهٔ 258–کو شورشی که صحبت شادی به هم خورد

غزل شمارهٔ 270–کاش آن کسان که منعم از آن تند خو کنند

غزل شمارهٔ 272–هر کس که در بهار به صحرا برون رود

غزل شمارهٔ 273–خوبان شهر بین که در این مسکن من اند

غزل شمارهٔ 298–ای گریه ریزشی، که بلا کم نمی شود

غزل شمارهٔ 300–دودی ز دل برآمد و خون جوش می زند

غزل شمارهٔ 311–آنجا که بخت بد به تقاضا غلو کند

غزل شمارهٔ 312–آن طره چون علم به سر دوش می زند

غزل شمارهٔ 320–یاران به روز حادثه برق جهان شوند

غزل شمارهٔ 321–هرکس به روز نیک مرا غمگسار شد

غزل شمارهٔ 322–کو عشق کاز شمایل عقلم جنون چکد

غزل شمارهٔ 329–در ملک عشق هر که شهیدش نمی کنند

غزل شمارهٔ 334–گر نیم قطره ز دهان سبو چکد

غزل شمارهٔ 345–بازم به طوف کعبه احرام تازه شد

غزل شمارهٔ 358–معلوم کز ترشح اشکی چه کم شود

غزل شمارهٔ 361–آنان که وصف تو تقریر می‌کنند

غزل شمارهٔ 363–مجنون که عیشش از غم لیلی شود لذیذ

غزل شمارهٔ 373–جان رفت و سوزد از تو دل ناتوان هنوز

غزل شمارهٔ 374–ای دل ز شوق آن مه نامهربان بسوز

غزل شمارهٔ 379–حاشا که برق حسن بود عشق خانه سوز

غزل شمارهٔ 382–کونین مست و بادهٔ نابی ندیده کس

غزل شمارهٔ 394–تا برده‌ام به مدرسهٔ عشق رخت خویش

غزل شمارهٔ 399–درمانده ام به صحبت امید و بیم خویش

غزل شمارهٔ 401–از یاد برده ام روش مهر و کین خویش

غزل شمارهٔ 406–رفتم که بشکنم به ملامت سبوی خویش

غزل شمارهٔ 413–فصل بهار است و شُکر نسیم بهار فرض

غزل شمارهٔ 416–باز این منم به صد دل خشنود در سماع

غزل شمارهٔ 421–صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل

غزل شمارهٔ 423–تنها نشین گوشهٔ غمخانهٔ خودیم

غزل شمارهٔ 430–رفتیم و با غمت دل پر خون گذاشتیم

غزل شمارهٔ 432–ما دست دل ز چشمهٔ بهبود شسته ایم

غزل شمارهٔ 433–از بس که روی گرم به هر سو گذاشتیم

غزل شمارهٔ 443–ما ره نشین مردم دیدار دوستیم

غزل شمارهٔ 444–باز آ که به ذوق الم آشنا شویم

غزل شمارهٔ 449–ما دل به جان خریده و بر باد داده ایم

غزل شمارهٔ 457–صد پردهٔ تصور باطل شکافتیم

غزل شمارهٔ 460–ما نقد را ز جمله به غماز داده ایم

غزل شمارهٔ 461–صد شکر کز حلاوت هستی گذشته ایم

غزل شمارهٔ 463–ماتشنگی به دجله و جیحون نمی دهیم

غزل شمارهٔ 469–ای ساقی بلا ز شراب تو سوختیم

غزل شمارهٔ 474–دردا که فاش در غم جانانه سوختیم

غزل شمارهٔ 477–من کینه را به مهر خریدار نیستم

غزل شمارهٔ 483–دل کز لبت چغانه به گوشش نمی زنم

غزل شمارهٔ 485–تا کی دهم به دست تماشا زمام چشم

غزل شمارهٔ 487–هر چند بی غمانه به مسکن فتاده ایم

غزل شمارهٔ 488–تنها نه دلق خود به می ناب شسته ایم

غزل شمارهٔ 492–نالنده ام ز درد مگر بلبلم

غزل شمارهٔ 499–ساغر ز دست مردم آزاده چون کشیم

غزل شمارهٔ 500–از گریه های بیهده سر تا به پا ترم

غزل شمارهٔ 244از دیده ام کدام نفس خون نمی رود

غزل شمارهٔ 258کو شورشی که صحبت شادی به هم خورد

غزل شمارهٔ 270کاش آن کسان که منعم از آن تند خو کنند

غزل شمارهٔ 272هر کس که در بهار به صحرا برون رود

غزل شمارهٔ 273خوبان شهر بین که در این مسکن من اند

غزل شمارهٔ 298ای گریه ریزشی، که بلا کم نمی شود

غزل شمارهٔ 300دودی ز دل برآمد و خون جوش می زند

غزل شمارهٔ 311آنجا که بخت بد به تقاضا غلو کند

غزل شمارهٔ 312آن طره چون علم به سر دوش می زند

غزل شمارهٔ 320یاران به روز حادثه برق جهان شوند

غزل شمارهٔ 321هرکس به روز نیک مرا غمگسار شد

غزل شمارهٔ 322کو عشق کاز شمایل عقلم جنون چکد

غزل شمارهٔ 329در ملک عشق هر که شهیدش نمی کنند

غزل شمارهٔ 334گر نیم قطره ز دهان سبو چکد

غزل شمارهٔ 345بازم به طوف کعبه احرام تازه شد

غزل شمارهٔ 358معلوم کز ترشح اشکی چه کم شود

غزل شمارهٔ 361آنان که وصف تو تقریر می‌کنند

غزل شمارهٔ 363مجنون که عیشش از غم لیلی شود لذیذ

غزل شمارهٔ 373جان رفت و سوزد از تو دل ناتوان هنوز

غزل شمارهٔ 374ای دل ز شوق آن مه نامهربان بسوز

غزل شمارهٔ 379حاشا که برق حسن بود عشق خانه سوز

غزل شمارهٔ 382کونین مست و بادهٔ نابی ندیده کس

غزل شمارهٔ 394تا برده‌ام به مدرسهٔ عشق رخت خویش

غزل شمارهٔ 399درمانده ام به صحبت امید و بیم خویش

غزل شمارهٔ 401از یاد برده ام روش مهر و کین خویش

غزل شمارهٔ 406رفتم که بشکنم به ملامت سبوی خویش

غزل شمارهٔ 413فصل بهار است و شُکر نسیم بهار فرض

غزل شمارهٔ 416باز این منم به صد دل خشنود در سماع

غزل شمارهٔ 421صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل

غزل شمارهٔ 423تنها نشین گوشهٔ غمخانهٔ خودیم

غزل شمارهٔ 430رفتیم و با غمت دل پر خون گذاشتیم

غزل شمارهٔ 432ما دست دل ز چشمهٔ بهبود شسته ایم

غزل شمارهٔ 433از بس که روی گرم به هر سو گذاشتیم

غزل شمارهٔ 443ما ره نشین مردم دیدار دوستیم

غزل شمارهٔ 444باز آ که به ذوق الم آشنا شویم

غزل شمارهٔ 449ما دل به جان خریده و بر باد داده ایم

غزل شمارهٔ 457صد پردهٔ تصور باطل شکافتیم

غزل شمارهٔ 460ما نقد را ز جمله به غماز داده ایم

غزل شمارهٔ 461صد شکر کز حلاوت هستی گذشته ایم

غزل شمارهٔ 463ماتشنگی به دجله و جیحون نمی دهیم

غزل شمارهٔ 469ای ساقی بلا ز شراب تو سوختیم

غزل شمارهٔ 474دردا که فاش در غم جانانه سوختیم

غزل شمارهٔ 477من کینه را به مهر خریدار نیستم

غزل شمارهٔ 483دل کز لبت چغانه به گوشش نمی زنم

غزل شمارهٔ 485تا کی دهم به دست تماشا زمام چشم

غزل شمارهٔ 487هر چند بی غمانه به مسکن فتاده ایم

غزل شمارهٔ 488تنها نه دلق خود به می ناب شسته ایم

غزل شمارهٔ 492نالنده ام ز درد مگر بلبلم

غزل شمارهٔ 499ساغر ز دست مردم آزاده چون کشیم

غزل شمارهٔ 500از گریه های بیهده سر تا به پا ترم